چرا کودکان در بیماری های یک چشمی از تاری دید شکایت نمی کنند؟

این مقاله به بررسی این موضوع می پردازد که چرا کودکان مبتلا به بیماری های یک چشمی اغلب از تاری دید شکایت نمی کنند. این موضوع به ویژه در تشخیص و درمان به موقع این بیماری ها اهمیت دارد، زیرا عدم شکایت کودک می تواند منجر به تاخیر در تشخیص و درمان و در نتیجه عوارض جدی شود.

یکی از دلایل اصلی این امر این است که کودکان به طور طبیعی انعطاف پذیری عصبی بالایی دارند. مغز آنها به راحتی می تواند خود را با شرایط جدید سازگار کند. وقتی یک چشم دچار مشکل می شود، مغز کودک به سرعت یاد می گیرد که بیشتر به چشم سالم تکیه کند. این فرآیند به طور خودکار و ناخودآگاه انجام می شود و کودک ممکن است حتی متوجه این تغییر نشود.

علاوه بر این، کودکان درک متفاوتی از “دید طبیعی” دارند. آنها نمی دانند که دید “طبیعی” چگونه باید باشد، به خصوص اگر مشکل بینایی از بدو تولد یا در سنین پایین وجود داشته باشد. بنابراین، آنها ممکن است تفاوت بین دید خود و دید “طبیعی” را تشخیص ندهند و در نتیجه از تاری دید شکایت نکنند.

همچنین، کودکان ممکن است در بیان مشکلات بینایی خود با مشکل مواجه شوند. آنها ممکن است نتوانند به طور دقیق توضیح دهند که چه چیزی را می بینند یا نمی بینند. این امر به ویژه در کودکان خردسال صادق است که هنوز مهارت های زبانی کاملی ندارند.

علاوه بر این، برخی از کودکان ممکن است از بیان مشکلات بینایی خود خجالت بکشند یا بترسند. آنها ممکن است نگران این باشند که اگر بگویند نمی توانند خوب ببینند، مورد تمسخر قرار گیرند یا مجبور به استفاده از عینک شوند.

در نهایت، والدین و مراقبان نیز ممکن است متوجه مشکلات بینایی کودک نشوند. آنها ممکن است تصور کنند که کودک به طور طبیعی کمی دست و پا چلفتی است یا اینکه مشکلات یادگیری او ناشی از کمبود توجه است، نه مشکلات بینایی.

بنابراین، تشخیص زودهنگام بیماری های یک چشمی در کودکان بسیار مهم است. والدین و مراقبان باید به طور منظم بینایی کودکان خود را بررسی کنند و در صورت مشاهده هرگونه نشانه ای از مشکل بینایی، به پزشک مراجعه کنند. برخی از این نشانه ها عبارتند از:

لوچی (انحراف چشم) که میتواند ثابت و دائمی و یا گهگاهی باشد. در یک چشم همیشه دیده شود و یا متناوب در هر دو چشم ظاهر شود. شدّت تظاهر انحراف چشمی گاهی بمقدار خیلی کم است و به همین جهت توجه والدین و اطرافیان را جلب نمیکند و این خود بعلت ایجاد تنبلی در چشم میتواند آیندۀ خوبی نداشته باشد. اینجاست که اهمیت معاینه در سنین خیلی کم ( از شش ماهگی ) برای یافتن و درمان چنین مواردی آشکار میگردد.
افتادگی پلک. وقتی دوطرفه باشد معمولاً کودک با بالا گرفتن سر از دید هر دو چشمبهره مند شده و تنبلی پیش نمیآید، ولی وقتی یکطرفه باشد حتما باید زیر نظر متخصص چشم کودکان قرار گیرد.
مالش مکرر چشم ها
نزدیک کردن اشیاء به چشم ها برای دیدن بهتر
مشکل در تمرکز، بزرگ و کوچک کردن شکاف پلکی در مشاهده کامپیوتر و کتاب و دفتر …
سردرد، البته هر سر دردی منشأ چشمی ندارد، به همین جهت متخصص کودکان و متخصص گوش و حلق و بینی و احتمالاً متخصص اعصاب کودکان نخستین پزشکانی هستند که سردرد کودکان را بررسی و علّت یابی میکنند و اگر در این موارد علّتی یافت نشد چشم پزشک کودکان به یافتن علل چشمی سردرد کودکان اقدام خواهد کرد.
حساسیت به نور
مشکل در تشخیص رنگ ها
مشکل در دیدن در شب
دوبینی ( اگر احساس و ابراز کنند) که اغلب ابراز نمیکنند، ولی از یافته های مهم بشمار میرود.
سایه دار دیدن اشیاء که خود میتواند نوعی دوبینی باشد.
لرزش ( نیستاگموس ) یک یا هر دو چشم، که میتواند افقی، عمودی و یا چرخشی با دامنه و فرکانس های متفاوت باشد. بررسی و نشانه گذاری نحوه و مقدار دامنه و فرکانس نیستاگموس در پیگیری ادامۀ درمان یکی از مقیاس های سیر بهبود یا وخامت خواهد بود. لذا زیر نظر متخصص چشم کودکان باید پیگیری شود.

در اینجا چند نکته برای کمک به تشخیص زودهنگام مشکلات بینایی در کودکان آورده شده است:

به طور منظم بینایی کودکان خود را بررسی کنید.
به هرگونه نشانه ای از مشکل بینایی توجه کنید.
اگر نگران بینایی کودک خود هستید، به پزشک مراجعه کنید.
از پزشک خود در مورد اهمیت معاینات منظم چشم بپرسید.
کودکان خود را تشویق کنید تا در مورد مشکلات بینایی خود صحبت کنند.

با آگاهی از این موضوع که کودکان ممکن است از تاری دید شکایت نکنند، می توانیم به تشخیص و درمان زودهنگام بیماری های یک چشمی در آنها کمک کنیم و از بینایی آنها محافظت کنیم.